به آوا بیان یکتا خوش آمدید!

به آوا بیان یکتا خوش آمدید!

داستان The Tell-Tale Heart اثر Edgar Allan Poe یکی از معروف‌ترین داستان‌های کوتاه در ژانر گوتیک و روان‌شناختی است. این روایت نفس‌گیر، ماجرای فردی را بازگو می‌کند که با وجود تلاش برای اثبات سلامت عقل خود، اعتراف به قتلی هولناک می‌کند. تپش قلب قربانی پس از مرگ، او را به مرز جنون می‌کشاند و نشان می‌دهد ترس و وسواس تا کجا می‌تواند ذهن انسان را نابود کند. نثر پرتنش و فضای وهم‌آلود داستان باعث شده «The Tell-Tale Heart» همچنان یکی از شاهکارهای ماندگار ادبیات جهان باشد.

The Tell-Tale Heart

نویسنده

ادگار آلن پو

ژانر

گوتیک، روان شناختی

راوی

گروور گاردنر

سطح زبان

B2 به بالا

تعداد فصلها

۱

مدت زمان

۱۴ دقیقه

The Tell-Tale Heart

Edgar Allan Poe

TRUE! – nervous – very, very dreadfully nervous I had been and am; but why will you say that I am mad? The disease had sharpened my senses – not destroyed – not dulled them. Above all was the sense of hearing acute. I heard all things in the heaven and in the earth. I heard many things in hell. How, then, am I mad? Hearken! and observe how healthily – how calmly I can tell you the whole story.

It is impossible to say how first the idea entered my brain; but once conceived, it haunted me day and night. Object there was none. Passion there was none. I loved the old man. He had never wronged me. He had never given me insult. For his gold I had no desire. I think it was his eye! yes, it was this! He had the eye of a vulture – a pale blue eye, with a film over it. Whenever it fell upon me, my blood ran cold; and so by degrees – very gradually – I made up my mind to take the life of the old man, and thus rid myself of the eye forever.

Now this is the point. You fancy me mad. Madmen know nothing. But you should have seen me. You should have seen how wisely I proceeded – with what caution – with what foresight – with what dissimulation I went to work! I was never kinder to the old man than during the whole week before I killed him. And every night, about midnight, I turned the latch of his door and opened it – oh so gently! And then, when I had made an opening sufficient for my head, I put in a dark lantern, all closed, closed, that no light shone out, and then I thrust in my head. Oh, you would have laughed to see how cunningly I thrust it in! I moved it slowly – very, very slowly, so that I might not disturb the old man’s sleep. It took me an hour to place my whole head within the opening so far that I could see him as he lay upon his bed. Ha! would a madman have been so wise as this, And then, when my head was well in the room, I undid the lantern cautiously-oh, so cautiously – cautiously (for the hinges creaked) – I undid it just so much that a single thin ray fell upon the vulture eye. And this I did for seven long nights – every night just at midnight – but I found the eye always closed; and so it was impossible to do the work; for it was not the old man who vexed me, but his Evil Eye. And every morning, when the day broke, I went boldly into the chamber, and spoke courageously to him, calling him by name in a hearty tone, and inquiring how he has passed the night. So you see he would have been a very profound old man, indeed, to suspect that every night, just at twelve, I looked in upon him while he slept.

Upon the eighth night I was more than usually cautious in opening the door. A watch’s minute hand moves more quickly than did mine. Never before that night had I felt the extent of my own powers – of my sagacity. I could scarcely contain my feelings of triumph. To think that there I was, opening the door, little by little, and he not even to dream of my secret deeds or thoughts. I fairly chuckled at the idea; and perhaps he heard me; for he moved on the bed suddenly, as if startled. Now you may think that I drew back – but no. His room was as black as pitch with the thick darkness, (for the shutters were close fastened, through fear of robbers,) and so I knew that he could not see the opening of the door, and I kept pushing it on steadily, steadily.

I had my head in, and was about to open the lantern, when my thumb slipped upon the tin fastening, and the old man sprang up in bed, crying out – “Who’s there?”

I kept quite still and said nothing. For a whole hour I did not move a muscle, and in the meantime I did not hear him lie down. He was still sitting up in the bed listening; – just as I have done, night after night, hearkening to the death watches in the wall.

Presently I heard a slight groan, and I knew it was the groan of mortal terror. It was not a groan of pain or of grief – oh, no! – it was the low stifled sound that arises from the bottom of the soul when overcharged with awe. I knew the sound well. Many a night, just at midnight, when all the world slept, it has welled up from my own bosom, deepening, with its dreadful echo, the terrors that distracted me. I say I knew it well. I knew what the old man felt, and pitied him, although I chuckled at heart. I knew that he had been lying awake ever since the first slight noise, when he had turned in the bed. His fears had been ever since growing upon him. He had been trying to fancy them causeless, but could not. He had been saying to himself – “It is nothing but the wind in the chimney – it is only a mouse crossing the floor,” or “It is merely a cricket which has made a single chirp.” Yes, he had been trying to comfort himself with these suppositions: but he had found all in vain. All in vain; because Death, in approaching him had stalked with his black shadow before him, and enveloped the victim. And it was the mournful influence of the unperceived shadow that caused him to feel – although he neither saw nor heard – to feel the presence of my head within the room.

When I had waited a long time, very patiently, without hearing him lie down, I resolved to open a little – a very, very little crevice in the lantern. So I opened it – you cannot imagine how stealthily, stealthily – until, at length a simple dim ray, like the thread of the spider, shot from out the crevice and fell full upon the vulture eye.

It was open – wide, wide open – and I grew furious as I gazed upon it. I saw it with perfect distinctness – all a dull blue, with a hideous veil over it that chilled the very marrow in my bones; but I could see nothing else of the old man’s face or person: for I had directed the ray as if by instinct, precisely upon the damned spot.

And have I not told you that what you mistake for madness is but over-acuteness of the sense? – now, I say, there came to my ears a low, dull, quick sound, such as a watch makes when enveloped in cotton. I knew that sound well, too. It was the beating of the old man’s heart. It increased my fury, as the beating of a drum stimulates the soldier into courage.

But even yet I refrained and kept still. I scarcely breathed. I held the lantern motionless. I tried how steadily I could maintain the ray upon the eve. Meantime the hellish tattoo of the heart increased. It grew quicker and quicker, and louder and louder every instant. The old man’s terror must have been extreme! It grew louder, I say, louder every moment! – do you mark me well I have told you that I am nervous: so I am. And now at the dead hour of the night, amid the dreadful silence of that old house, so strange a noise as this excited me to uncontrollable terror. Yet, for some minutes longer I refrained and stood still. But the beating grew louder, louder! I thought the heart must burst. And now a new anxiety seized me – the sound would be heard by a neighbour! The old man’s hour had come! With a loud yell, I threw open the lantern and leaped into the room. He shrieked once – once only. In an instant I dragged him to the floor, and pulled the heavy bed over him. I then smiled gaily, to find the deed so far done. But, for many minutes, the heart beat on with a muffled sound. This, however, did not vex me; it would not be heard through the wall. At length it ceased. The old man was dead. I removed the bed and examined the corpse. Yes, he was stone, stone dead. I placed my hand upon the heart and held it there many minutes. There was no pulsation. He was stone dead. His eve would trouble me no more.

If still you think me mad, you will think so no longer when I describe the wise precautions I took for the concealment of the body. The night waned, and I worked hastily, but in silence. First of all I dismembered the corpse. I cut off the head and the arms and the legs.

I then took up three planks from the flooring of the chamber, and deposited all between the scantlings. I then replaced the boards so cleverly, so cunningly, that no human eye – not even his – could have detected any thing wrong. There was nothing to wash out – no stain of any kind – no blood-spot whatever. I had been too wary for that. A tub had caught all – ha! ha!

When I had made an end of these labors, it was four o’clock – still dark as midnight. As the bell sounded the hour, there came a knocking at the street door. I went down to open it with a light heart, – for what had I now to fear? There entered three men, who introduced themselves, with perfect suavity, as officers of the police. A shriek had been heard by a neighbour during the night; suspicion of foul play had been aroused; information had been lodged at the police office, and they (the officers) had been deputed to search the premises.

I smiled, – for what had I to fear? I bade the gentlemen welcome. The shriek, I said, was my own in a dream. The old man, I mentioned, was absent in the country. I took my visitors all over the house. I bade them search – search well. I led them, at length, to his chamber. I showed them his treasures, secure, undisturbed. In the enthusiasm of my confidence, I brought chairs into the room, and desired them here to rest from their fatigues, while I myself, in the wild audacity of my perfect triumph, placed my own seat upon the very spot beneath which reposed the corpse of the victim.

The officers were satisfied. My manner had convinced them. I was singularly at ease. They sat, and while I answered cheerily, they chatted of familiar things. But, ere long, I felt myself getting pale and wished them gone. My head ached, and I fancied a ringing in my ears: but still they sat and still chatted. The ringing became more distinct: – It continued and became more distinct: I talked more freely to get rid of the feeling: but it continued and gained definiteness – until, at length, I found that the noise was not within my ears.

No doubt I now grew very pale; – but I talked more fluently, and with a heightened voice. Yet the sound increased – and what could I do? It was a low, dull, quick sound – much such a sound as a watch makes when enveloped in cotton. I gasped for breath – and yet the officers heard it not. I talked more quickly – more vehemently; but the noise steadily increased. I arose and argued about trifles, in a high key and with violent gesticulations; but the noise steadily increased. Why would they not be gone? I paced the floor to and fro with heavy strides, as if excited to fury by the observations of the men – but the noise steadily increased. Oh God! what could I do? I foamed – I raved – I swore! I swung the chair upon which I had been sitting, and grated it upon the boards, but the noise arose over all and continually increased. It grew louder – louder – louder! And still the men chatted pleasantly, and smiled. Was it possible they heard not? Almighty God! – no, no! They heard! – they suspected! – they knew! – they were making a mockery of my horror!-this I thought, and this I think. But anything was better than this agony! Anything was more tolerable than this derision! I could bear those hypocritical smiles no longer! I felt that I must scream or die! and now – again! – hark! louder! louder! louder! louder!

“Villains!” I shrieked, “dissemble no more! I admit the deed! – tear up the planks! here, here! – It is the beating of his hideous heart!”

خیلی عصبی بودم، هنوز هم هستم ولی چرا فکر می‌کنی من دیوانه‌ام؟ این ناراحتی مرا از کار نینداخته، بلکه حس‌هایم را تیزتر و حساس‌تر کرده است. مخصوصا حس شنوایی‌ام را. هر صدائی که در زمین و آسمان هست به گوشم می‌رسد. حتی صداهای زیادی از توی جهنم را می‌شنوم. چطور ممکن است دیوانه باشم؟ حالا گوش کن، ببین من چقدر با سلامت و با آرامش از سیر تا پیاز آنچه را که اتفاق افتاد برایت تعریف می‌کنم.

نمی‌توانم توضیح دهم که چطور شد این فکر به مغزم خطور کرد، ولی از وقتی که در ذهنم جا خوش کرد دیگر دست از سرم بر نمی‌داشت. نه کینه‌ای به پیرمرد داشتم نه غرضی و مرضی. در واقع خیلی هم دستش داشتم. نه از او بدی دیده بودم و نه هرگز بهم توهین یا تحقیر کرده بود. طمعی هم به مال و اموال او نداشتم. فکر می‌کنم. تقصیر چشم او بود. ها خودشه! یکی از چشم‌های او با چشم کرکس مو نمی‌زد، چشم آبی‌رنگ باخته، با لایه نازکی که روی آن را پوشانده بود، هر موقع چشمش به من می‌افتاد چنان حالتی به من دست می‌داد که انگار خون در رگ‌هایم از حرکت باز می‌ایستاد. رفته رفته، این فکر در ذهنم جای گرفت که باید پیرمرد را نابود کنم و از شر نگاه او خلاص شوم. موضوع این است که تو تصور می‌کنی من دیوانه شده‌ام.

آدم‌های دیوانه چیزی سرشان نمی‌شود. باید می‌دیدی که من دست به چه کارها که نزده‌ام.باید بدانی با چه دقت و دوراندیشی‌ها، و با چه زمینه‌سازی‌ها و پنهان‌کاری‌ها دست به کار کشتن پیرمرد شدم. یک هفته قبل از اینکه او را به قتل برسانم بیش از همه وقت احساس خوب و محبت‌آمیزی به او داشتم. هر شب حدود نیمه‌های شب، یواشکی می‌رفتم چفت در را بر می‌داشتم، و آهسته، آهسته در را به اندازه‌ای باز می‌کردم که سرم را ببرم تو. روی فانوس را پوشانده بودم، وقتی مطمئن شدم که روزنه یا پرتوی از نور وجود ندارد، سرم را توی اتاق می‌بردم. اگر می‌دیدی چطور با دوز و کلک وارد اتاق می‌شدم، از خنده روده‌بر می‌شدی. بی‌سرو صدا و آرام سرم را توی اتاق می‌کردم که خواب پیرمرد را آشفته نکنم. آن‌قدر این حرکت را به کندی انجام می‌دادم که یک ساعت طول می‌کشید تا سرم به طور کامل از لای در عبور کند، تازه پیرمرد را می‌دیدم که روی تخت دراز کشیده است خوب، حالا بگو ببینم، ممکن است آدم خل و دیوانه تا این حد فرز و زرنگ باشد.

وقتی سرم به طور کامل وارد اتاق می‌شد، تازه با نهایت احتیاط نور فتیله فانوس را طوری تنظیم می‌کردم بدون اینکه صدای غژغژی شنیده شود، پرتوی خفیفی روی «چشم کرکسی» اش بیافتد. هفت شب آزگار این کار را تکرار کردم-درست نیمه‌شب، ولی هر هفت شب چشم او بسته بود و من نمی‌توانستم منظورم را عملی کنم، چون چیزی که آزارم می‌داد خود پیرمرد نبود، بلکه چشم بدیمن او بود. و صبح‌ها وقتی هوا روشن می‌شد، من بی‌پروا وارد اتاق او می‌شدم. انگار نه انگار که دیشب چه گذشت، با لحنی گرم و صمیمی در حالی که او را به اسم کوچک صدا می‌زدم گرم گفتگو می‌شدم و حتی می‌پرسیدم شب گذشته را چگونه گذرانده است. باید خواب پیرمرد شدیدا سنگین و عمیق بوده باشد که این همه نیمه‌شب‌ها وارد اتاقش می‌شدم او اصلا سر در نمی‌آورد.

هشتمین شب برای باز کردن در بیش از شب‌های قبلی احتیاط کردم. به نظرم می‌آمد زمان سریع‌تر از همیشه می‌گذشت. پیش از آن شب، هرگز سراغ ندارم که نیورهای درونی و هوش و بصیرتم تا این حد حساس شده باشند. به دشواری می‌توانستم احساس موفقیت خودم را مهار کنم. از فکر این که من در اینجا حضور دارم، اندک اندک در اتاق پیرمرد را باز می‌کنم و او ذره‌ای به رفتار اسرارآمیز و افکار من شک نمی‌کند، پیش خودم خندیدم. شاید صدای خنده خام را شنید، چون حرکت خفیفی کرد همه اتاق تاریک بود (از ترس دزد، درها را سفت و محکم بسته بود) از این‌رو می‌دانستم که پیرمرد قادر نیست درز در را که بازتر شده بود ببیند. سرم را از لای در به درون اتاق کشیدم، داشتم نور فانوس را تنظیم می‌کردم که انگشت شستم به گیره حلبی آن خورد، با صدای آن پیرمرد از خواب پرید و جیغ زد: «آنجا کیه؟» من از جایم جنب نخورم، بی‌حرکت و ساکت ایستادم. یک ساعت تمام همچنان میخکوب بودم، در عین حال حواسم به او بود و متوجه شدم او هم توی رختخوابش هنوز نشسته است. پیرمرد گوش به زنگ بود، درست مثل من که چندین شب پی‌درپی آنجا منتظر بودم و به صدای حرکت سوسک‌ها گوش می‌دادم که نشانه مرگ بود. در این دم صدای نالهٔ خفیفی شنیدم و متوجه شدم که این ناله برخواسته از ترسی کشنده است، ناله‌ای از سر درد و اندوه نبود، صدای خفه‌ای بود که در شرایط وحشتناک از اعماق روح بر می‌خیزد. من این صدا را خوب می‌شناختم: شب‌های بیشماری، درست در نیمه‌های شب وقتی همهٔ عالم به خواب رفته‌اند، این صدا از اعماق وجود با پژواکی سهمناک بر می‌خاست، صدا چنان هولخناک بود که مرا گیج و پریشان می‌کرد. گفتم که با این صدا آشنا هستم. حالا هم می‌دانم پیرمرد چه احساسی دارد، هر چند در دلم می‌خندم، در عین حال حس ترحم مرا بر می‌انگیزد.

پیرمرد با شنیدن همان اولین صدای خفیف تا کنون روی تختخوابش بیدار مانده و می‌دانتسم از آن وقت هر لحظه بر ترس او افزوده می‌شود. سعی می‌کرد آن را به توهمات خود نسبت دهد، اما نمی‌توانست. با خود می‌گفت: «چیزی نبود، شاید صدای باد بود که در دودکش پیچید-یا صدای پای موشی موقع عبور از کف اتاق» یا «صدای یک جیرجیرک!» با این فرضیات سعی می‌کرد خود را دلداری دهد، ولی همه‌اش بی‌فایده بود. کاملا بی‌فایده! چون مرگ در دو قدمی او بود، و اکنون آهسته آهسته سایه شوم خود را به روی قربانی‌اش می‌افکند. تاثیر اندوه‌بار سایه نادیدنی مرگ است که حضورم را در درون آن اتاق حس می‌کند، با اینکه نه مرا می‌بیند و نه صدایم شنیده می‌شود. مدتی بس طولانی و با صبر و حوصله زیاد منتظر ماندم و بی‌آنکه متوجه بشوم که او دراز کشیده یا نه تصمیم گرفتم اندکی از نور فانوس را به او بتابانم. فکرش را بکنید که چگونه توانستم با مهارتی زیاد نور کم‌فروغی به باریکی یک نخ از لای در به چشم‌های کرکسی او بتابانم. چشم، باز باز بود، وقتی به آن خیره شدم، داشتم از ترس سکته می‌کردم. آن را با وضوح کامل دیدم، چشم آبی‌رنگ باخته، با لایه نازکی که به نحوی ناآشکارا آن را پوشانده بود، از دیدن آن چنان ترس برم داشت که تا مغز استخوانم به لرزه افتاد. من غیر از چشم او هیچ جای دیگر صورت و هیکل او را نمی‌دیدم، چون به طور غریزی چنان پرتو فانوس را تنظیم کردم که فقط همان چشم لعنتی‌اش دیده می‌شد.

نگفته بودم که تو حساسیت و تیزهوشی مرا به حساب دیوانگی‌ام گذاشته‌ای؟ در این دم صدای خفیف و مبهمی به گوشم رسید درست مثل صدای ساعتی که لای پارچه پیچیده باشند. من این صدا را هم خوب می‌شناختم. این ضربان قلب پیرمرد بود. با شنیدن صدای ضربان قلب، بر خشم من افزوده ‌ شد، درست مثل صدای طبل که سربازان را تیهج می کند.

با وجود این همه هیجان بی‌حرکت ایستادم آهسته نفس می‌کشیدم. فانوس را بی‌حرکت نگاه داشتم. با چه سختی سعی کردم که پرتو نور را روی چشم او ثابت نگاه دارم. تپش جهنمی قلب او زیادتر می‌شد. هر لحظه بر صدا وس رعت آن افزوده می‌گشت پیرمرد بیش از حد وحشت‌زده شد. برای همین لحظه به لحظه بر شدت صدای تپش قلب او افزده می‌شد. آیا هنوز به سلامت من شک داری؟ من که پیش از این گفته بودم که من همان آدم عصبی‌ای هستم که بودم. و حالا در این ساعات آرام شب، در میان سکوت مرگبار این خانه قدیمی، صدای چنین حیرت‌انگیز مرا به مرز وحشت و دلهره‌ای تحمل‌ناپذیر کشاند.

باز هم لحظاتی دیگر مقاومت کردم و همچنان بی‌حرکت ایستادم و جنب نخورم ولی تپش شدید و شدیدتر شد، فکر کردم با این شدت که قلب او می‌زند، باید منفجر شود. دغدغه تازه‌ای به سراغم آمد، نکند صدایی به این شدت به گوش همسایه‌ها برسد! عمر پیرمرد به سر آمده بود. با صدایی بلند، فانوس را پرت کردم، به درون اتاق خزیدم. او چیغ کشید، تنها یک بار و آخرین بار. من با حرکتی تند او را از تختخواب به کف اتاق انداختم و بعد تشک سنگین را کشاندم روی او. بعد از شادی لبخندی زدم، که بالاخره کار خودم را کردم. و قلب پیرمرد تا دقایقی همچنان در تپش بود، اما با صدایی خفه. دیگر جای نگرانی نبود، این ضربان دیگر از چاردیواری اتاق به گوش همسایه‌ها نمی‌رسید. سرانجام قلب از تپش باز ایستاد، پیرمرد مرده بود. تشک را به جای اول برگرداندم و جسد را بررسی کردم. مثل سنگ مرده و بی‌حرکت بو د.دستم را روی قلبش گذاشتم و چند دقیقه‌ای نگاه داشتم. از ضربان خبری نبود. مثل سنگ بی‌روح و مرده بود. دیگر چشمهایش مرا آزار نمی‌داد. اگر هنوز به عقل و هوش من شک داری، اگر برایت شرح دهم که چقدر با مراقبت و احتیاط جسد را پنهان کردم، دیگر باید حرفت را پس بگیری. شب سپری می‌شد، من بی‌سروصدا ولی با سرعت کارم را شروع کردم. اعضای بدن را از هم جدا کردم. اول سرش را بریدم، بعد دست‌ها و پاهایش را.

بعد سه تا از تخته‌های کف اتاق را آوردم و تکه‌های جسد را میان تخته‌های باریک حائل پشت و رو قرار دادم. تخته‌ها را طوری ماهرانه جابه‌جا کردم که چشم هیچ تنابنده -حتی چشم پیرمرد-در حالت طبیعی به جابه‌جایی آنها شک نمی‌کرد. چیزی برای پاک کردن و شستن نماند، چون هیچ لکه‌ای حتی لکه خونی روی کف اتاق دیده نمی‌شد. خیلی دلواپس این قسمت از کار بودم ولی همه‌اش به خیر و خوبی تمام شد.

وقتی همهٔ این کارها را تمام کردم، تازه ساعت شد چهار صبح، ولی هوا مثل هوای نیمه‌شب تاریک تاریک بود. همین که زنگ ساعت چهار نواخته شد، کسی در حیاط را زد.آرام رفتم و در را باز کردم، آرام بودم چون دلیلی برای ترسیدن وجود نداشت. سه مرد باادب و متانت وارد شدندو خود را افسر پلیس معرفی کردند. در خلال شب یکی از همسایه‌ها جیغی شنید، از روی بدگمانی، به پلیس خبر داد و این سه افسر آمده‌اند تا خانه را بگردند. من لبخند زدم، ترسی هم که نداشتم به آنان خوشامد گفتم. و گفتم جیغ و فریاد خودم بود خواب دیده بودم. درباره پیرمرد گفتم که او مدتی است غیبش زده. به مسافرت رفته و مهمانان را همراه خود بردم تا گوشه و کناره‌های خانه پیرمرد را با چشم‌های خودشان ببینند و خودم به آنها گفتم همه‌جا را بگردند، با دقت هم بگردند آخر سر هم آنها را به اتاق پیرمرد بردم. اموال و دارای او را نشان دادم که دست نخورده سر جایش بود. بی‌پروایی و هیجانی که از اعتماد به نفس پیدا کردم، موجب شد که چند تا صندلی را کشان‌کشان بیاورم درست توی اتاق پیرمرد و به مهمانان تعارف کردم که برای رفع خستگی کمی اینجا استراحت کنند.

صندلی‌ای که خودم روی آن نشستم درست روی تخته‌هایی گذاشتم که جنازه پیرمرد زیر آن پنهان شده بود. افسرهای پلیس راضی بودند. رفتار من هم عادی و قانع کننده بود به طور فوق‌العاده‌ای وضعیتی ارام و عادی داشتم. وقتی دیگر از سؤال و جواب‌های من اطمینان پیدا کردند آنها نشستند و به صحبت‌های معمولی پرداختند. ولی طولی نکشید، وضعیتم دگرگون شد و دلم می‌خواست که آنها هرچه سریع‌ت از اینجا بروند. سرم گیج می‌رفت، در گوشم صداهای عجیب و غریب پیچید، ولی آنها همچنان نشسته بودند و صحبت‌شان گل کرده بود. صداها در گوشم بلندتر و محسوس‌تر ادامه پیدا کرد. شروع کردم به حرف زدن تا شاید از شر احساسی که بر من غلبه کرد خلاص شوم، ولی بدتر شد. تا اینکه بالاخره متوجه شدم که این صدا از گوش‌های من نیست. شک نداشتم، حالا رنگ و رویم پرده‌تر شد، حرف زدن را با روانی و صدای بلندتر ادامه دادم. ولی آن صدا بلندتر شد. چه خاکی به سرم بریزم؟ صدا اول ضعیف و فرو خورده بود و به صدای ساعتی که در پارچه پیچانده باشند شابهت داشت. نفسم در سینه حبس شده بود، ولی افسرها متوجه نشدند. با شور و حرارت وراجی می‌کردم، و آن صدا همچنان بیشتر می‌شد. با هیاهو و آشفتگی درباره موضوعات بی‌اهمیت حرف‌های صدا تا یک غاز می‌زدم در حالی که دست‌هایم را با عصبانیت تکان تکان می‌دادم، ولی ان صدا باز هم بلندتر می‌شد. سر در نمی‌آوردم چرا مهمان‌ها گورشان را گم نمی‌کردند؟

با قدم‌های بلند و سنگین شروع کردم به راه رفتن، به این طرف و آن طرف می‌رفتم، تا نشان بدهم از حضور این آدم‌ها خشمگین هستم ولی باز آن صدای لعنتی بلندتر می‌شد. ای خدای بزرگ! چه گرفتار شدم؟ از شدت عصبانیت دهنم کف کرده بود با شدت و حرارات پرت و پلا می‌گفتم، فحش و بد و بیراه می‌دادم، صندلی‌ای را که رویش نشسته بودم بی‌اختیار به این طرف و آن طرف می‌بردم، و روی همان تخته‌های جابه‌جا شده صندلی را قژ قژ به عقب و جلو می‌کشاندم، ولی آن صدا همچنان بلند و بلندتر می‌شد. به فریادهایی بلند تبدیل شده بود. ولی افسرها انگار نه انگار سروصدایی است بی‌خیال و خندان با هم اختلاط می‌کردند. مگر ممکن است سروصدایی به این شدت به گوش آنها نرسد؟ ای خدای بزرگ مگر چنین چیزی ممکن است؟ حتما این صدای لعنتی به گوش آنها هم می‌رسد. بو بردند از همه‌چیز سر در آوردند حالا خودشان را به آن راه زده‌اند فکر می‌کنم و فکر می‌کردم همه‌چیز را می‌دانند ولی متظاهرانه مرا دست می‌اندازند. هر اتافقی بیافتد از این رنج و عذاب جسمی و روحی که بدتر نیست. هر بلایی سرم بیاید بدتر از این مضحکه‌ای نیست که در آن گیر کرده‌ام.من دیگر تحمل لبخندهای ریاکارنه این‌ها را ندارم حس می‌کردم باید با تمام نیرو فریاد بکشم یا خود را نابود کنم. حالا باز هم صدا بلندتر و بلندتر شده بود.

با تمام وجودم جیغ کشیدم:

«بی‌شرف‌ها! بیش از این طاقت پنهانکاری ندارم. به جنایتی که مرتکب شده‌ام اعتراف می‌کنم! این تخته‌ها را کنار بزنید. همین‌جا! همین‌جا! این صدای ضربان قلبی است که در زیر تخته‌ها پنهان شده!»

دیدگاهتان را بنویسید

بفرمایید پادکست و کتاب صوتی بیشتر!

dreams have meanings

رازهای پنهان رؤیاها؛ پلی به ضمیر ناخودآگاه

سطح زبان

C1 به بالا

ژانر

علمی، روان شناسی

مدت زمان

۱۲ دقیقه

داستان کوتاه at twilight کتاب صوتی آموزش زبان

غروب، پلی میان تنهایی و حقیقت

سطح زبان

B2 به بالا

ژانر

اجتماعی، نمادگرا

مدت زمان

۳۰ دقیقه

داستان کوتاه قلب قصه گو the-tell-tale-heart

اعتراف ناخودآگاه قلبی دیوانه

سطح زبان

B2 به بالا

ژانر

گوتیک، روان شناختی

مدت زمان

۱۴ دقیقه

the bet

روایتی هیجان انگیز از تقابل مرگ یا زندگی

سطح زبان

B1 به بالا

ژانر

فلسفی، دراما

مدت زمان

۲۰ دقیقه

کتاب صوتی هنرمند گرسنگی hunger-artist

هنرمندی که گرسنگی را جاودانه کرد!

سطح زبان

B1 به بالا

ژانر

فلسفی، تمثیلی

مدت زمان

۲۶ دقیقه